Kuc Fell

    Jak spokrewniony z nim kuc Dales, ten zadomowiony od ponad 200 lat w okolicy Cumberland koń (od 142 cm w kłębie) był wykorzystywany do prac rolniczych i transportu ołowiu z kopalni na wybrzeże. Jego geneza wywodzi się jednak już od kuców celtyckich.



    Od kiedy w 1898 roku założono księgę stadną, a w 1900 roku założono stowarzyszenie "Fell Pony Society", do rasy tej nie wprowadzono żadnej obcej krwi. Ten mocny i zwinny kuc jest pełen temperamentu, chętny do pracy, wykazuje talent do skoków. Jest wytrwałym i przyjemnym kucem wierzchowym i rekreacyjnym. Chętnie wykorzystuje się go do hipoterapii.

Falabella

    Falabella, ze swoim maksymalnym wzrostem do 76 cm w kłębie, jest najmniejszym koniem na świecie. Chociaż rasa ta powstała dopiero przed 100 laty na ranczo Recreo de Rocka rodziny Falabella, wArgentynie, niewiele wiadomo na temat jej historii. Prawdopodobnie dziadek rodziny Falabella znalazł w pobliżu Buenos Aires konia pełnej krwi angielskiej, o skarłowaciałej budowie ciała. Zatrzymał to zwierzę dla swojej córki, a następnie krzyżował go razem z klaczami różnych ras. Gen małego wzrostu został odziedziczony. Źrebaki pozostały znacznie mniejsze niż ich matki. Z biegiem czasu krzyżowano je z najmiejszymi z kuców szetlandzkich. Koniki Falabella nie wyglądają jak kuce, lecz konie w miniformie. Ponieważ wraz ze zmiejszeniem wzrostu ubyło im siły, nie można na nich jeździć. W Ameryce Północnej jest traktowany jako zwierzę domowe, do towarzystwa i jako kuc zaprzęgowy do małych wózków. Rzeczą zdumiewającą jest to, że ciąża u tych "koników-zabawek" trwa dwa miesiące dłużej niż u innych koni. Poza tym mają dwa żebra i dwa kręgi mniej. Im mniejsze są te koniki, tym wyższa jest ich cena. Za szczególnie małe egzemplarze w USA płaci się do 15 000 euro.

Kuc Exmoor

    Jak sama nazwa wskazuje, ten kuc (od 115 do 122 cm w kłębie) wywodzi się z pokrytych wrzosowiskami terenów Exmoor. Udało mu się bez większych przeszkód przetrwać tysiące lat, ale nieomalże wyginął w czasach II wojny światowej; ponieważ brakowało mięsa, kłusownicy polowali na nie bezlitośnie. Tę masakrę przeżyło jedynie 50 zwierząt.



    Obecnie żyje około 800 zwierząt z tej rasy. Jednak tylko około 200 sztuk, żyjących w kilku stadach, zażywa niczym nie ograniczonej wolności w Parku Narodowym.



    Wcześniej kuc Exmoor był wykorzystywany przez rolników, głownie jako zwierzę pociągowe lub juczne. Dziś jest wykorzystywany jako wierzchowiec do polowań na torfowiskach, gdzie dotrzymuje kroku nawet dużym koniom.

Kłusak europejski

    Historia wyścigów kłusaków rozpoczęła się w drugiej połowie XIX wieku. Podstawą pierwszej niemieckiej hodowli kłusaków było utworzenie w 1885 roku stadniny Mariahall. Rosyjskie kłusaki orłowskie zostały skrzyżowane z szybkimi kłusakami amerykańskimi, a później także z kłusakami francuskimi, uznawanymi za dobre konie długodystansowe. W 1927 roku utworzono księgę stadną kłusaków i od II wojny światowej ich hodowla jest prowadzona jednolicie we wszystkich krajach Europy.



    Sławnymi kłusakami z hodowli niemieckiej są Epilog, Permit i Simmerl. Podczas handicapu generalnego na dystansach różnej długości sprawdza się stan sprawności koni, według ich wieku i sumy zwycięstw. Dzięki amerykańskiemu odświeżeniu krwi w hodowli europejskiej pojawiły się także konie poruszające się inochodem, dlatego kłusaki europejskie (wzrost od 145 do 170 cm w kłębie) wykazują predyspozycje do inochodu i toltu.

Koń pełnej krwi angielskiej

    Rasa ta zawdzięcza swoje powstanie zamiłowaniu Anglików do zawodów i wyścigów konnych. To zamiłowanie do sportu wpłynęło na powstanie w XVIII wieku nowej rasy koni. Na początku prowadzono prace nad uszlachetnieniem miejscowych koni, potem stopniowo krzyżowano najszybsze krajowe klacze z orientalnymi ogierami. Konie stawały się w ten sposób szbsze, większe i elegantsze. Jednak nadal nie była to jednorodna populacja.

     Protoplaści koni pełnej krwi angielskiej dotarli do Wielkiej Brytanii dopiero pół wieku później: były to trzy legendarne ogiery Darley Arabian, Byerley Turk i Godolphin Arabian. Razem z pięćdziesięcioma klaczami te trzy ogiery stworzyły trzon rasy. Uznaje się, że są przodkami 80% wszystkich dzisiejszych folblutów.

    Mianem koni pełnej krwi angielskiej można określić jedynie te konie, których rodowód pozwala na wpisanie ich do księgi stadnej zwanej "General Stud Book", wydanej w Anglii po raz pierwszy w 1793 roku.

    Znaczącym kryterium doboru hodowli jest szybkość. Ze względu na cechy dziedziczne do hodowli są dopuszczane tylko te konie hodowane w surowych warunkach, które przejdą próby dzielności na torach wyścigowych. Podczas gdy konie czystej krwi arabskiej są specjalistami od długich dystansów, konie pełnej krwi angielskiej na krótkich dystansach osiągają prędkość około 70 km/h i tym samym są uznawane za najszybsze na świecie.

    Z biegiem czasu konie te przyczyniły się do uszlachetnienia prawie wszystkich innych ras. Głównym ośrodkiem hodowli tych koni jest co prawda Wielka Brytania, ale konie pełnej krwi angielskiej hoduje się obecnie na całym świecie.

    Te inteligentne, odważne i wytrzymałe zwierzęta są pełne temperamentu, wrażliwe, przez co nie są odpowiednie dla każdego jeźdźca.

Einsiedler

    Konie rasy Einsiedler zawdzięczają swoją nazwę klasztorowi benedyktyńskiemu Einsiedeln w Szwajcarii, gdzie już w 1064 roku istniała stadnina. Rasa koni Einsiedler (od 156 do 165 cm w kłębie) była wówczas hodowana jedynie na potrzeby podróżujących mnichów. Dopiero w XVI wieku wiele z hodowanych tu koni wyeksportowano, przede wszystkim do Włoch.



    W wyniku rewolucji Francuskiej, u schyłku XVIII wieku, prawie wszystkie konie zostały zgarnięte jako łup i zabrane do Francji.



    Dopiero gdy w 1866 roku został zakupiony ogier Yorkshire Bracken, a potem, w latach 1883 i 1885, ogiery anglonormandzkie Corall i Egalite, hodowla nabrała rozmachu.



    Na początku XX wieku dodano ostatecznie krwi angielskiej rasy Hackney. Szczególny udział miał w tym ogier Thirleby-Saxonia. Rasa Einsiedler stworzyła podstawę hodowli szwajcarskich koni gorącokrwistych, tak że konie obu tych ras są obecnie zbliżone do siebie wyglądem zewnętrznym.

Konik z Dulmen

    Dzikie konie z Dulmen (od 130 do 140 cm w kłębie) są ostatnią żyjącą w Niemczech na wolności rasą koni. Z punktu widzenia zoologii nie są one co prawda prawidziwymi dziko żyjącymi końmi, lecz raczej zdziczałymi, ale ciągle jeszcze szczycą się myszatym lub bułanuym umaszczeniem z pręgą grzbietową, które jest charakterystyczne dla ras prymitywnych. Wzmiankę o istnieniu konika z Dulmen można znaleźć w tekstach źródłowych już z 1316 roku.



    Ówczesny pan Merfrldu uzurpował sobie, obok prawa do rybołóstwa i polowań, także prawo do dzikich koni. Podczas późniejszych podziałów gruntu nadal wspominano o koniach. Na przestrzeni wieków dolewano krwi ogierów innych prymitywnych ras koni, np. koników polskich, kucy exmoor, hucułów czy koni pirenejskich.



    Na mokradłach Merfeldu, w pobliżu miasta Dulmen, na obszarze składającym się z lasu, torfowiska i wrzosowiska o powierzchni 350 ha żyje ponad 300 koni, bez dodatkowego dokarmiania. Jednakże są zaopatrywane w siano. Zwierzęta te nie mają żadnych zabudowań stajennych, więc zimą szukają naturalnego schronienia w lesie. Każdego roku jest organizowana atrakcyjna impreza turystyczna - chwytanie dzikich koni. Tradycyjnie, od 1907 roku, w ostatnią sobotę maja wyłapuje się jednoroczne ogiery i sprzedaje się je na licytacji. Klacze natomiast rodzą się i umierają na mokradłach Merfeldu.



    Konik z Dulmen jest niewymagającym, wytrwałym, mądrym i długowiecznym koniem rekreacyjnym, który jest popularny szczególnie wśród dzieci i młodzieży oraz sprawdza się jako koń zaprzęgowy.