Kuc szetlandzki

    Nie ma wielu miejsc, które byłyby bardziej niegościnne niż Wyspy Szetlandzkie u wybrzeży Szkocji. Odporność lokalnej rasy jest legendarna, podobnie jak jej siła - pound for pound. Uważa się, że kuc szetlandzki, proporcjonalnie do swojej masy, jest najsilniejszym ze znanych koni. Szetlandy są bardzo starą rasą i, jak się sądzi, bliskie więzy łączą je z kucami ze Skandynawii, które mogły dotrzeć na szkockie wyspy, zanim te obszary zostały oddzielone wodą około 8000 r. p.n.e. Aczkolwiek mogły na nie wywrzeć wpływ kuce celtyckie, przybyłe do Szkocji w drugim i trzecim stuleciu naszej ery, wygląd szetlanda w późniejszych stuleciach prawdopodobnie niewiele się zmienił.
   Szetland ma małą zgrabną głowę, z ładnie ukształtowanymi uszami i szerokim czołem, świadczącym o dziedzicznej w tej rasie inteligencji. Jego obszerne nozdrza pozwalają powietrzu ogrzać się, zanim dotrze ono do płuc. Jest to cecha, którą często spotyka się u koni z północnych szerokości geograficznych, a doskonale nieprzemakalne podwójne futro, jakie szetlandy noszą zimą, doskonale chroni je przed wiatrem i deszczem.
    The Shetland Pony Studbook Society, organizacja, która ustanawia standardy rasy dla kuców zarejestrowanych w księdze stadnej, dzieli je na kuce "miniaturki", nie wyższe w kłębie niż trzydzieści cztery cale, i "standardowe", mające od trzydziestu czterech do czterdziestu dwóch cali, co jest już górną granicą wzrostu. Dopuszczalne jest dowolne umaszczenie, włącznie z kasztanowato-, gniado- i karo-srokatym, z wyjątkiem tarantowatego.

Kuc Highland

     Szkocki kuc highland jest rasą, której początków, jak się uważa, należy szukać wśród wiekowego gatunku kuców forest, które stały się też podstawą dla stworzenia rasy fryzyjskej. Wyróżniamy dwa typy highlanda, jednym był mniejszy kuc z Wysp Zachodnich, a drugim - większy i cięższy kuc zamieszkujący ląd stały. Obecnie oba te typy uległy połączeniu i różnice pomiędzy nimi zanikły, z wyjątkiem półdzikiego stada z odległej wyspy Rhum. Należące do niego zwierzęta są mniejsze i zachowują dawne warianty bułanego umaszczenia swojej rasy, zmieniające się od maści izabelowatej do siwej, myszatej i żółtawego odcienia brązu, zwanego niekiedy maścią jelenią. Obecnie wśród kuców highland widuje się większość jednolitych maści - włącznie z uderzająco żywym czerwonawym odcieniem maści ciemnokasztanowatej - zazwyczaj z pręgą grzbietową i poprzecznym prążkowaniem na nogach. Ładna głowa o sympatycznym wyrazie, z małymi uszami i dużymi, życzliwie spoglądającymi oczami, ukazuje wpływ araba. Kuc highland ma długą szyję z dosyć wyraźnie zarysowanym grzebieniem szyjnym, krótko związany, silny grzbiet i muskularny zad.
   Ukształtowany przez surowy klimat, highland stał się odpornym i wytrzymałym kucem, który może wykonać niemal każde zadanie. Szkoccy wieśniacy wykorzystują go pod siodło, do zaprzęgu, do dźwigania juków i do pracy na roli, a jego wytrzymałość i zrównoważone usposobienie powodują, że jest wciąż poszukiwany przez myśliwych, tropiących jelenie na szkockich wzgórzach. Wielkoduszna natura kuca highland sprawia, że jest doskonałym, wszechstronnym użytkowym koniem - a krzyżówka z folblutem daje wspaniałe huntery do konnych polowań.

Kuc dales i fell

     Obie rasy kuców z północnej Anglii, zarówno dales, jak i fell, znalazły sie na liście organizacji Rare Breeds Survival Trust, ten pierwszy jako "zasługujący na szczególna opiekę", ten drugi jako "zagrożony". Kuc fell, który pojawia się już w czasach rzymskich, wykorzystywany był do ciągnięcia pojazdów i innych celów transportowych. Wykorzystywali go również cystersi i to chyba oni wprowadzili siwe umaszczenie, gdyż biały oznaczał, ze zwierze należy do klasztoru. Inne dość często spotykane maści to kara, skarogniada i gniada. Silny i odporny, aczkolwiek mierzący mniej niż 14 dłoni, kuc fell jest obecnie używany pod siodło, w zaprzęgu i do pracy na roli. Pożyteczny jest również przy pracach leśnych, np. zrywce drewna, gdyż jego zwrotność i pewność kroku sprawiają, ze potrafi się poruszać po zalesionych stokach, które są zbyt strome dla traktorów.
     Kuce dales były bardzo cenione do pracy na roli. Z uwagi na zdolności używano ich do ciągnięcia ciężkich ładunków ołowiu z kopalń przez trudne, niegościnne tereny do portów na północnym wschodzie. Były też wykorzystywane przez armię jako górskie kuce juczne dla potrzeb artylerii.
     Nieco wyższego wzrostu niż fell, kuc dales ma niezwykle wygodne chody, które czynią go idealnym kucem pod siodło i do zaprzęgu. Do jego hodowli użyto tez krwi welsh cob i konia clydesdale, a wpływ tego ostatniego przejawia się sporadycznie w pojawianiu się siwych dales, chociaż dominująca maścią jest kara. Krew welsh cob - która związala się z ta rasa około stu lat temu za pośrednictwem ogiera imieniem Comet - sprawia, ze kuca dales wciąż zachowują swoje wspaniale chody.
     Jego wczesnych początków należy prawdopodobnie szukać wśród koni fryzyjskich, do ktorych podobienstwo nadal jest widoczne. Kuc dales ma urodziwa glowe, osadzona na stosunkowo krotkiej i grubej u nasady szyi, oraz mocne, muskularne cialo. Bujna grzywa i ogon tego konia znajduja swoje odpowiedniki w bujnych szczotkach pecinowych, zdobiacych dolna partie nog. Przyjacielska i ulegla natura sprawia, ze jest on idealnym wierzchowcem dla dziecka, zas jego sila pozwala mu z latwoscia niesc rowniez doroslego jezdzca.

W gwoli wyjasnienia - pisane to jest na tablecie, ale nie mam dostepu do kompa, a chcialam sobie popisac bloga... 
\/ - to jest... Cudzyslow, ktorego w klawiaturze tabletowej nie ma. Bezsens... No dobra, w kazdym razu... 
Bledy takie jak brak polskich znakow czy uzupelnienia cudzyslowia uzupelnie juz na kompie. Milego dnia/wieczoru czy kiedy to czytacie :P POŁOWA ZA NAMI, WIĘCEJ PÓŹNIEJ XD

Kuc connemara

   Connemara jest kolejną miejscową rasą, która daje niezwykle dobre kuce pod siodło zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci. Rasa ta wzięła swoją nazwę od dzikiego obszaru na zachodnim wybrzeżu Irlandii i jest jedyną lokalną rasą kuców w tym kraju. Jej poprzednik, irish hobby, wraz z kucem galloway odegrał istotną rolę w powstaniu koni pełnej krwi angielskiej, a connemara skorzystały później na domieszce krwi arabskiej oraz, co jest dość zaskakujące, zimnokrwistych koni clydesdale. Wpływ krzyżówek orientalnych można dostrzec w urodziwej głowie connemara. Następnie kuc walijski i konie pełnej krwi angielskiej przyczyniły się również do ulepszenia tej rasy, która zdobyła sobie opinię jednej z najlepszych ras kuców na świecie.
     Najpowszechniej spotykanym umaszczeniem było bułane z czarnymi odmianami i ciemną pręgą grzbietową, ale współcześnie większość connemara jest siwa, aczkolwiek gniade i skarogniade też są akceptowane. Wywodzące się z dzikich, błotnistych moczarów Irlandii, connemara są niesłychanie odporne, mają prawidłowo ukształtowane nogi i zdrowe kopyta, co sprawia, że są dobrymi skoczkami.
 

New Forest

    Jeżeli wierzchowiec, którego szukasz, ma być pierwszym kucem dla twojego dziecka, trudnoci będzie znaleźć lepszego niż kuc new forest. Te inteligentne kuce, o miłej, przyjacielskiej naturze, chętne do współpracy są również pojętne i pewnie stawiają nogi na trudnym terenie.
     Do rozwoju rasy w znacznym stopniu przyczyniły się wpływy z zewnątrz; już w trzynastym stuleciu kuce te, jak odnotowano, zamieszkiwały tereny Forest w Hampshire, a wiadomo też, że folblut Marske - z którego krwi pochodzi wielki Eclipse - krył w osiemnastym wieku również klacze forest. W dziewiętnastym stuleciu dodano do tej mieszanki krwi arabskiej i berberyjskiej. W latach 1918-1919 ogier Field Marshall, kuc wykorzystywany do gry w polo, stanowił klacze w Forest, przyczyniając się do rozwoju tej rasy. Wiele czołowych kuców odnoszących sukcesy w dyscyplinie ujeżdżenia ma w sobie krew new forest.
     New forest, krzepkie, szybko adaptujące się zwierzę, cechuje się długim krokiem i niską akcją nóg oraz płynnym galopem, co sprawia, że jest poszukiwanym kucem pod siodło. Górna granica wzrostu wynosi 14,2 dłoni, co oznacza, że kuc new forest może bez problemu dźwignąć dorosłego jeźdźca.

Kuc dartmoor

     Sąsiad kuca exmoor, kuc dartmoor, mieszkaniec środkowego i południowego Devonu, jest również rasą zagrożoną wyginięciem. Ten niewielki kuc został niemalże doszczętnie wytępiony podczas drugiej wojny światowej.
     Uważa się, że jego początków należy szukać wśród koni old devon pack horse (starodawny koń juczny z Devon) i wśród kuców noszących śmieszną nazwę cornish goonhilly [co anglosaskim czytelnikom kojarzy się z grupą komików The Goons], aczkolwiek obie te rasy są już wymarłe. Z upływem czasu kuca dartmoor "udoskonaliła" domieszka zarówno krwi walijskiej, jak i arabskiej, ale krzyżówka z szetlandem, której celem było wyhodowanie kuca do pracy w kopalniach, miała dla tej rasy wręcz katastrofalne skutki.
     Byłoby tragicznie, gdyby pogodzono się z wyginięciem kuca dartmoor, gdyż jego wygodne chody i uległa natura sprawiają, że jest znakomitym kucem wierzchowym, a gdy skrzyżuje się go z folblutem lub arabem, otrzymamy doskonałego konia wszechstronnie użytkowego. Ma on twarde, zdrowe kopyta i wyrazistą, niską akcję nóg, co sprawia, że jest cudownym kucem dla dzieci. Gniade, skarogniade lub kare kuce czystej krwi dartmoor mają niewiele białych odmian lub też są ich całkowicie pozbawione.

Kuc Exmoor

    Anielsko słodki i zarazem bardzo bezczelny, kuc swoim wdziękiem i charyzmą potrafi podbić serce najmniejszego dziecka i każdego dorosłego. Inteligentny, sprytny, pomysłowy, a także niezwykle miły i przyjacielski, kuc doskonale wie, jak postawić na swoim - a my ciągle mu na to pozwalamy.
    Świat jest wielkim tyglem, w którym mieszają się rasy kuców, a w ich rodowodach pojawia się zarówno koń arabski, jak i iberyjski. Niemniej jednak to w Wielkiej Brytanii żyją niektóre z najstarszych i najbardziej cenionych ras - dziewięć krajowych ras angielskich cieszy się poważaniem na całym świecie, a kuce z tych rodów są eksportowane do niemal wszystkich krajów.
    Na przykład rasa exmoor pony, mieszkająca wśród wrzosowisk Exmoor na pograniczu północnego Devonu i zachodniego Somerset, pojawia się już w księdze Domesday Book, powstałej w 1085 r. Uważa się, że jej początki sięgają jeszcze celtyckich kuców epoki plejstocenu, ale również krew hiszpańska występuje w tym rodowodzie. W roku 1815 ogier znany jako Katerfelto biegał po wrzosowiskach. Chociaż został pochwycony, nie udało się ustalić, jakie było jego pochodzenie. Był maści bułanej, z ciemnymi odmianami i wyraźną pręgą grzbietową. Bułane konie są czasami widywane na wrzosowiskach Exmoor po dziś dzień i maść ta, wraz z gniadą i skarogniadą, należy do jedynych dopuszczalnych u tej rasy.





     Obdarzony ogromnym wdziękiem, współczesny koń exmoor jest krępym, dzielnym, małym stworzeniem z ładną głową i wyraźnie pobielonymi, jakby przyprószonymi mąką, chrapami. Cechują go tzw. żabie oczy, dobrze osłonięte przed panującą często na wrzosowiskach niepogodą. Prowadząc półdziki tryb życia, chociaż niektóre stada mają swoich właścicieli, kuce te są często nieufne w stosunku do ludzi i denerwują się na widok psów, które być może wywołują u nich atawistyczny lęk przed watahą wilków.
     Inną szczególną cechą tej rasy jest stercząca, gęsta, wachlarzowatego kształtu kępa włosów u nasady ogona, która daje ochronę przed deszczem i śniegiem. U rasy tej widać również zaczątki siódmego zęba trzonowego, czego nie spotyka się u żadnych innych koniowatych.
     Kuc exmoor, pomimo całej swej siły i uporu, jest dobrym wierzchowcem dla dzieci i jest generalnie obdarzony miłym, przyjacielskim usposobieniem. Niestety, kuc exmoor znajduje się obecnie na liście organizacji Rare Breeds Survival Trust jako rasa zagrożona.