Clydesdale

    Jeżeli szajer jest "olbrzymim dżentelmenem", to jego bliski kuzyn, clydesdale, jest jego zmniejszoną wersją. Pochodzący z regionu Clyde Valley w Szkocji, koń clydesdale - lub clydesman's horse, bo pod taką nazwą był kiedyś znany - powstał wskutek skrzyżowania odpornej miejscowej rasy z końmi flamandzkimi, a w dziewiętnastym stuleciu domieszka stuleciu domieszka krwi szajrów pomogła po raz kolejny ulepszyć tę rasę.




    Krew szajrów zmieszała się z tą rasą dzięki dwóm hodowcom, Lawrence'owi Drewowi i Davidowi Liddellowi, którzy byli przekonani, że clydesdale i szajry to dwie gałęzie tej samej rasy.
    I rzeczywiście, te dwie rasy są bardzo podobne, lecz choć koń clydesdale może z pewnością osiągnąć ten sam wzrost co szajry, jest lżejszą i bardziej elegancką rasą z wyraźnie dłuższymi nogami. Jest to niezwykłe u koni pociągowych. Ma również bardziej urodziwą i lżejszą głowę, o prostszym profilu i osadzoną na dłuższej szyi. Jego przeciętny wzrost wynosi 16,2 dłoni. Clydesdale jest znany ze swoich dobrze zbudowanych kończyn i twardych, odpornych kopyt.

    W pierwszej księdze stadnej Clydesdale Horse Society, wydanej w 1878 r., został on opisany jako koń "pełen ognia i wigoru, o szlachetnej, dumnej postawie i wysokiej akcji nóg, co sprawia, że wśród koni zaprzęgowych wyróżnia się on szczególną elegancją".
    Towarzystwo Hodowli Konia Clydesdale powstało w 1877 r., a w pierwszej księdze stadnej zarejestrowało tysiąc ogierów. Rok później powstało podobne stowarzyszenie hodowlane w Ameryce, a konie clydesdale zasłużyły sobie również na tytuł "rasy, która zbudowała Australię". Niestety jest to kolejna z miejscowych ras brytyjskich, która znajduje się na liście Rare Breeds Survival Trust jako "zagrożona ryzykiem wyginięcia".